ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဂရုစိုက္ျခင္း (Taking Care of Myself in Abroad)

ဒီေန႔ ကြ်န္ေတာ္ သြားေဆးခန္းသြားျပရတယ္။ သြားတစ္ေခ်ာင္းက ပဲ့သြားလို႔ေလ။ ဒီမွာက သြားေဆးခန္းကို ဗမာျပည္မွာလို သြားတာနဲ႔ တန္းစီျပီး တန္း၀င္လုိ႔မရဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ တန္းကသိပ္ရွည္လြန္းေနေတာ့ ၾကိဳတင္ျပီး စာရင္းေပးထားရတယ္။ ရံုးခ်ိန္လည္းလြတ္ေအာင္ ရံုးခ်ိန္နဲ႔လြတ္တဲ့ အခ်ိန္ကို လိုခ်င္ေတာ့ တစ္ပတ္ ေစာင့္လိုက္ရတယ္။

သြားလုပ္ရမယ့္ေန႔ ဒီေန႔ေန႔လည္ေလာက္မွာ ေဆးခန္းက ဖုန္းဆက္ျပီး သတိေပးတယ္ေလ။ သတိေမ့ျပီး မသြားမိရင္ ေနာက္အစက ျပန္ျပီးတန္းစီရမွာရယ္၊ မလာျဖစ္ရင္ တစ္ျခားလူနာကို အခြင့္အေရးေပးလို႔ရတာရယ္၊ ေနာက္ျပီး ေဆးခန္း မွာတစ္ေယာက္က စာရင္းေပးျပီးမွ မလာရင္ ေဆးခန္း၀င္ေငြ နစ္နာႏိုင္တာေၾကာင့္ ဒီလို သတိေပးတဲ့ ကိစၥဟာ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ အတြက္ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ကိစၥပါ။ အဲဒီလိုဖုန္းဆက္လာတုန္းက သူက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ ၇ နာရီ ၁၅ ထက္ေစာေအာင္လာႏိုင္မလားတဲ့။ ပံုစံၾကည့္ရတာ ကိုယ့္အရင္လူက မလာႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားလို႔ေနမွာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ၇ နာရီေရာက္ေအာင္ လာပါ့မယ္ ဆိုျပီး ေျပာလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ အတိုင္း ၇ နာရီေရာက္ေအာင္ ရံုးကေန ျပန္ရတာေပါ့။

ပံုမွန္ျပန္ေနၾကအတိုင္း မာရီယို ဆိုတဲ့ ဖိလစ္ပီႏို ဆိုက္ အင္ဂ်င္နီယာ အဖိုးၾကီးရံုးဆင္းတဲ့ အခ်ိန္ကိုေစာင့္ျပီး အတူတူျပန္ရင္ ၇ နာရီခဲြမွ အိမ္ျပန္ေရာက္တာေလ။ သူ႔ရံုးဆင္းခ်ိန္က ၆ နာရီ၊ ကြ်န္ေတာ့္ရံုးဆင္းခ်ိန္က ၅ နာရီခြဲ ျဖစ္ေနတာကိုး။ ဒီေန႔ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပဲ သူ႔ကိုေစာင့္မေနေတာ့ပဲ အိမ္ျပန္လိုက္တယ္ေလ။ အိမ္ကို ၆ နာရီ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ျပန္ေရာက္ျပီး ပါးစပ္ေဆး သြားတိုက္လုပ္ျပီး ေဆးခန္းေရာက္သြားေတာ့ ၇ နာရီေပါ့။ သြားေဆးခန္းက တိုက္ (၈၈၈) မွာ ကြ်န္ေတာ္ေနတာက တိုက္ (၈၉၇) ဆိုေတာ့ ၃ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလ်ာက္လိုက္ရင္ ေရာက္ေရာ။

ေဆးခန္းက ကြ်န္ေတာ္၀ယ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တာနဲ႔ အညီ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေစာင့္ၾကိဳေနတယ္ေလ။ ကိုယ့္ေရွ႔မွာ ဘယ္လူနာမွ မရွိသလို က်န္တဲ့ လူနာေတြကလည္း သူတို႔ အခ်ိန္မဟုတ္တဲ့ အတြက္ မေတြ႔ရဘူးေပါ့။ ရန္ကုန္မွာ ဘီလူးမ သြားကိုက္ေနတဲ့ ရုပ္ေတြ မေတြ႔ရတာနဲ႔တင္ အေတာ္ေကာင္း္ေနျပီေလ။ ဆရာ၀န္ရဲ့ Operation ခန္းထဲကို မ၀င္ခင္ အခန္း၀ Reception မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ စာေရးမေလးက က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ေမးေတာ့တာေပါ့။ ဥပမာ ဘာေဆးနဲ႔ မတဲ့တာရိွလည္းဆိုတာမ်ိဳး။ ေနာက္တစ္ခုပဲထူးျခားတာက ကြ်န္ေတာ့ရဲ့ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္ကို သူကေတာင္ျပီး သိမ္းထားလိုက္တယ္ေလ ျပီးေတာ့မွာ Operation ခန္းထဲ ၀င္ခြင့္ျပဳတယ္။ ပံုစံၾကည့္ရတာ ေဆးခန္းျပျပီး ပိုက္ဆံမေပး ႏိုင္တဲ့ လူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနလဲမွ မသိတာ။

Operation room ကေတာ့ ရန္ကုန္က ေဆးခန္းေတြထက္ သိပ္ျပီး မထူးျခားလွပါဘူး။ သာမန္ သြားေဆးခန္းလို ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းပါပဲ။ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ တစ္ျခိ့ဳ သြားေဆးခန္းေတြက သိပ္ၾကီးက်တယ္ေလ။ ေအာ္ ဒါနဲ႔ ေဆးခန္းရဲ့ Reception ေနရာမွာမွာေတာ့ ဆရာ၀န္ရထားတဲ့ ေအာင္လက္မွတ္ ဘဲြ႔လက္မွတ္ေတြကို ျပထားတာပဲ။ ဆရာ၀န္က Australia ကေနျပီး MRCP လိုလက္မွတ္ရထားသတဲ့ေလ။ ဒီမွာက UK ထက္ Australia ကပိုျပီး ေခတ္စားပံုရတယ္။ Operation room ထဲေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က ဘာျဖစ္လဲတဲ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း “မသိပါဘူးဗ်ာ အခုရက္ပိုင္းမွာ သြားကပဲ့သြားျပီး စားရတာ အဆင္မေျပတာနဲ႔လာျပတာပါ။ ဘာေတြလုပ္ဖို႔လိုအပ္တယ္ ဆိုတာရယ္၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာမယ္ဆိုတာရယ္၊ ဘယ္ေလာက္ကုန္မယ္ ဆိုတာရယ္ကိုသာ ေျပာျပပါေတာ”့ လို႔သူကိုေျပာလိုက္တာပါပဲ။ ဒီနဲ႔သူက သြားေတြအကုန္လိုက္စစ္ျပီး သြား ၃ ေခ်ာင္းမွာ ဂလိုင္ျဖစ္ေနတယ္တဲ့ေလ။ အဲဒီသံုေခ်ာင္းထဲမွာ ၂ ေခ်ာင္းက အေပၚသြား အံဆံုးေတြျဖစ္ေနျပီး အဲဒီသြားေတြ ေအာက္ဖက္မွာ ဘာအံဆံုးမွ ထပ္မေပါက္ေတာ့ ႏႈတ္ျပစ္လိုက္တာ အေကာင္းဆံုးပဲတဲ့။ အဲဒီသြားေတြက ျပႆနာေပးရံုကလဲြလို႔ ကိုက္တဲ့စားတဲ့ေနရာမွာ အသံုးမ၀င္ဘူးျဖစ္ေနတယ္တဲ့ေလ။ ေနာက္ ၁ ေခ်ာင္းကေတာ့ အေပၚသြား ဗယ္ဖက္က အစြယ္ (incisor) ျဖစ္ျပီး သူ႔မွာရိွတဲ့ အေပါက္ကို ပိတ္ပစ္လိုက္လို႔ ရတယ္တဲ့ေလ။ ေနာက္တစ္ခု သူေထာက္ျပတာက အဲဒီအံဆံုးနဲ႔ ကပ္ရက္အံသြားတစ္ေခ်ာင္းမွာ အေပါက္ရွိေနသလားဆိုတာကို သံသရရွိသတဲ့။ ဒါေပမယ္ အဲဒီအံဆံုးကကြယ္ေနေတာ့ ဘယ္လိုမွ မျမင္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္တဲ့ေလ။ ေနာက္ထပ္ သူအၾကံေပးတဲ့ တစ္ခုကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ကႏွတ္ထားခဲ့တဲ့ အံသြားေနရာမွာ သြားထပ္စိုက္ဖို႔နဲ႔ အေရာင္နည္းနည္းညစ္ေနတဲ့သြားေတြကို အေရာင္တင္ဖို႔ပါပဲ။ အံဆံုးႏွတ္တာကို SG$ ၁၀၀ ၊ သြားဖာတာက SG$ ၆၀ ယူေၾကာင္း။ ၾကာခ်ိန္ကေတာ့ တစ္ခါတည္းျပီး ႏိုင္ေၾကာင္း အံဆံုးေတြကိုေတာ့ တစ္ေခ်ာင္းျပီးမွ တစ္ေခ်ာင္း ႏႈတ္ေစျခင္ေၾကာင္း။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္ဟာကို ဦးစားေပးေျဖရွင္းရမလဲ ဆိုတာတဲ့ အစီအစဥ္ကိုေျပာပါဦးဆိုေတာ့ သူက “ပထမဦးဆံုး အံဆံုး တစ္ေခ်ာင္းကို ႏႈတ္ပစ္လိုက္မယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူေရွ့မွာရွိတဲ့ အံသြားရဲ့ အေျခအေနကို သိခြင့္ရျပီး ေနာက္လိုအပ္သလို ကုသမႈခံယူရမယ္။ ဒီေန႔တစ္ရက္တည္းမွာပဲ ပဲ့သြားတဲ့ အစြယ္ကို ဖာေပးလိုက္မယ္” ဆိုျပီး သူ႔အစီအစဥ္ကို ေျပာျပပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ သူက “အခုလို သြားပဲ့လ်င္ပဲ့ျခင္း သတိထားမိတာနဲ႔ ေဆးခန္းလာတာ တစ္ကယ္ေကာင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္လို႔” ဆိုပါတယ့္။ “လူအမ်ားစုဟာ ပထမဆံုးသြားပဲ့သြားျပီး ေနာက္သြားက ပိုပိုပ်က္ဆီးလာျပီး အျမစ္အတြင္း အထိကိုပါ ထိခိုက္လာေတာ့မွ ေဆးခန္းလာေရာက္လာၾက ျပီးအဲဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဆိုရင္ ကုသေပ်ာက္ကင္းဖို႔အတြက္ အခိ်န္အမ်ားၾကီးေပးရျပီး ဆရာ၀န္ေကာ လူနာပါ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ကုသရပါတယ္၊ ေနာက္ သိပ္ေနာက္က်သြားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီသြားကို ႏွတ္ပစ္လိုက္ရလို႔ သြားတစ္ေခ်ာင္းဆံုးရွံဳး သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္” လို႔သူက ရွင္းျပပါေသးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ဒီဆိုလည္း ဒီေန႔ အတြက္ အစီအစဥ္အရ အံဆံုးတစ္ေခ်ာင္းကို ႏႈတ္ဖို႔နဲ႔ အစြယ္တစ္ေခ်ာင္းကို ဖာဖို႔သူကိုေျပာလိုက္ေတာ့ သူက “အလုပ္လုပ္တဲ့ Company က သြား အတြက္ အာမခံထားေပးသလား။ အာမခံ မရွိရင္ ေပးစရာ ပိုက္ဆံေရာရိွရဲ့လား” လို႔ေမးပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ ဒီလိုေမးခြန္း အေမးခံရရင္ လူနာက ေဒါသ အင္မတန္ထြက္ မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗမာျပည္က လဲြလို႔ က်န္တဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာကေတာ့ ဒီေမးခြန္းမိ်ဳးဟာ ၾကားရိုးၾကားစဥ္ေန႔စဥ္ ဘ၀ထဲက ေမးခြန္းမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တိုးတက္တယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ ဘယ္သူမွ မေခ်ာင္လည္ ေငြပိုေငြလ်ံ သိပ္မရွိၾကတဲ့ သာမန္ျပည္သူေတြ ေငြေရးေၾကးေရး ဒုကၡေရာက္ျပီဆိုရင္ ဘယ့္သူ႔ကို ဘယ္သူကမွ မကူႏိုင္ဘူးေလ။ ေနာက္ျပီး ေဆြမ်ိဳးအရင္းအျခာ ဆိုတာကလည္း ရွိမွ မရွိပဲကိုး။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အကုန္က်ပ္တည္းေန ျမင္ေနရတာပဲေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္က “ကြ်န္ေတာ္အလုပ္လုပ္တဲ့ Company က ၀န္ထမ္းေတြ အတြက္ သြားနဲ႔ မ်က္စိ အတြက္ က်န္မာေရး အာမခံ ထားမေပးေၾကာင္း။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္သြားနဲ႔ ကိုယ္စားေနတာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ကိုယ္ဖာသာကို ဂရုစိုက္ဖို႔ တာ၀န္ရွိတဲ့ အေၾကာင္း။ ကုသမႈအတြက္ ေပးေျခစရာ ေငြအျပည့္အ၀ ရွိပါေၾကာင္း” ကို ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ သူကဆက္ျပီး “စင္ကာပူမွာ လူ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေရာဂါဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး Company အာမခံ ကေပးမယ့္ ပိုက္ဆံကို ေမွ်ာ္လင့္ျပီး လိုအပ္တဲ့ ကုသမႈကိုလိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မယူေၾကာင္း။ အာမခံ မရွိရင္ ေဆးမကုခ်င္ ၾကေၾကာင္း” ဆိုျပီး ဒီက လူေတြရဲ့ အေတြးအေခၚကို ေျပာျပပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူက စျပီး Operation စလုပ္ပါတယ္။ ပထမ ဦးဆံုး အစြယ္ကို မဖာခင္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ပါတယ္။ ေက်ာက္စက္နဲ႔ နည္းနည္းပါးပါးစားပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ ကြ်မ္းက်င္မႈရယ္၊ ေခတ္မွီ စက္ကိရိယာ စံုလင္မႈရယ္ေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာတုန္းကလို ေက်ာက္စက္ဒါဏ္ကို နာရီေပါင္းမ်ားစြာ မခံရ၊ ဆူညံမႈလည္း သိပ္မရွိ၊ လူလည္းသိပ္မပင္ပန္းပဲ ၅ မိနစ္ေလာက္ အတြင္းမွာပဲ သြားဖားေထး ဖို႔ အသင့္အေနအထားကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဆံပင္ညွပ္တာေလာက္ကို လြယ္တယ္လို႔ဆိုရပါမယ္။ အဲဒီအခိ်န္မွာပဲ သူကအဲဒီသြား ကိစၥကို ခဏရပ္ျပီး အံဆံုး ႏူတ္ဖို႔အတြက္ ထံုေဆးထိုးပါတယ္။ ဒီကထံုေဆးရဲ့ေကာင္းတဲ့အခ်က္က ပါးစပ္ႏွတ္ခမ္းေတြဟာ သာမန္ အတိုင္းလွပ္ရွားလို႔ရပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက ထံုးေဆးထိုးျပီးတာနဲ႔ ႏွတ္ခမ္းေတြ ထံုေနျပီး ပါးစပ္ပိတ္တဲ့ အခါ ႏွတ္ခမ္းေတြက ပါးစပ္ဖြင့္ျပီး ထံုးေဆးထိုးခံရစဥ္ကအတိုင္းပြင့္ေနျပီး ေနာက္ ၂ နာရီေလာက္ အထိပိတ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ထံုးေဆး ထိုးလို႔ျပီးတာနဲ႔ အခုနက သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ထားတဲ့ အစြယ္ကို ဖာေပးပါတယ္။ သိပ္ကိုျမန္ပါတယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာပဲ ကိစၥျပီးသြားပါတယ္။ အခ်ိန္ျမန္တာနဲ႔ အမွ်လူလည္း သက္သာပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဆက္တည္း ကြ်န္ေတာ့္အံဆံုးကို ႏႈတ္ဖို႔အတြက္ သြားဖံုးေတြမွာ ထံုေဆးျပန္႔ မျပန္႔ကို စမ္းပါတယ္။ စိတ္ခ်ရတဲ့ အေနအထားရွိတာနဲ႔ သူက အံဆံုးကို ႏႈတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သြားႏွတ္ျပီး သြားတဲ့ အထိလံုး၀ ဘာမွ မသိလိုက္ရပဲ ေအးေအးေဆးေဆးျပီးသြားခဲ့ပါတယ္။ သူက “အံဆံုးႏႈတ္ျပီးသြား ျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပါးစပ္ထဲမွာ ဂြမ္းကို ေသြးတိပ္ေအာင္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ဖိကိုက္ထားဖို႔လိုေၾကာင္း” ကိုေျပာပါတယ္။

Operation ျပီးဆံုးသြားပါျပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ Reception ရိွတဲ့ေနရာကို ေလ်ာက္သြားျပီး ကြ်န္ေတာ္ေငြရွင္းေပးပါတယ္။ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ေဆးခန္းျပတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေရာဂါျဖစ္စဥ္မွတ္တမ္း စာအုပ္ဖိုးက SG$ ၁၅၊ သြားဖာတက SG$ ၆၀၊ အံဆံုးႏႈတ္တာက SG$ ၁၀၀၊ ေနာက္ေသာက္ရမယ့္ ေဆးေတြအတြက္က ေနာက္ထပ္ SG$ ၁၅၊ စုစုေပါင္း SG$ ၁၉၀ က်ပါတယ္။ တြက္ၾကည့္ရင္ ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ နာမည္ၾကီး သြားေဆးခန္းေတြမွာ ကုသမႈခံယူတာနဲ႔ ေစ်းႏႈန္း အတူတူပါပဲ။ ဘာလို႔ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိ ေရာပါပိုက္ျပီး ထိုင္ေစာင့္ေနေတာ့မွာလဲ။ ေရာဂါဆိုတာ ႏုတုန္းကုတာ အေကာင္းဆံုးမဟုတ္လား။ ဒီမွာက စက္ကိရိယာ စံုတယ္၊ ကြ်မ္းက်င္မႈကိုေတာ့ ႏိုင္ယွဥ္ျပီး မေ၀ဖန္ခ်င္ဘူး၊ ဒါက လူေပၚမွာပဲမူတည္လို႔၊ ေနာက္တစ္ခ်က္က လွ်ပ္စစ္မီး အတြက္စိတ္ပူစရာမလိုဘူး၊ လ်ပ္စပ္မီး အခ်ိန္ျပည့္မလာေတာ့ ကိရိယာေတြ ပိုးသပ္တာမွ ျပႆနာရွိႏိုင္တယ္။ ဆရာ၀န္က အခ်ိန္ရဲ့ တန္ဖိုးကိုပိုသိတယ္၊ ခဏခဏ ျပန္မခ်ိန္းဘူး။ တစ္ခါတည္းနဲ႔ ကိစၥျပီးတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္တဲ့ အခိ်န္တစ္ခါတည္း သြားေဆးခန္းျပမိရင္ ဆရာ၀န္က ခဏခဏ ခိ်န္းေနတာနဲ႔ ျပီးေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ Operation ခန္းထဲမွာ အခ်ိန္ကုန္ျပီး လူက ပင္ပန္းျပီး ထြက္လာတာနဲ႔ ဆိုေတာ့ မိသားစုနဲ႔ ျပန္ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ ေပ်ာ္သင့္သေလာက္ မေပ်ာ္ရဘူး။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ေျပာရရင္ ေဆးကုစရာရိွရင္ ျမန္ျမန္ကုပါ။ ေရာဂါမေမြးပါနဲ႔။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကလဲြရင္ ဘယ္သူကမွ လာျပီး မေစာင့္ေရွာက္ပါ။ အသက္ကိုဥာဏ္ေစာင့္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ဆိုတာ အနည္းဆံုး ၁ ႏွစ္ ၁ ခါ သို႔မဟုတ္ ၂ ႏွစ္ ၁ ခါ ေလာက္မွ ျပန္ေရာက္ျပီး ေနရခိ်န္ သိပ္နည္းလို႔ ရန္ကုန္မွာမွ ေဆးကုမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကို ေဖ်ာက္လိုက္ပါ။ လက္ေတြ႔က်တဲ့ အေတြးအေခၚမဟုတ္လို႔ပါ။ ရန္ကုန္မွာ သံုးတဲ့ ေဆးပစၥည္းေတြက တရုတ္ျပည္က အမ်ားဆံုး တင္သြင္းတာျဖစ္လို႔ အျပည့္အ၀စိတ္ခ်ရမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ မွတ္မထားပါနဲ႔။ ရန္ကုန္မွာ ေဆး၀ါးပစၥည္းေတြ ကို အစိုးရ အခ်ိန္ျပည့္ အရည္အေသြး စစ္ေဆးေပး မေနပါ။ ရန္ကုန္က ေဆးကုန္သည္္ေတြကလည္း အရည္အေသြးကို ဂရုစိုက္ျပီး ေစ်းကြက္ထဲကို တင္သြင္းလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ပါ။

Comments

Popular posts from this blog

Masterpiece

The Wedding of Aung Oo & May Thu Win